Kışma Paravanı ile Alan Bölme

Bir buçuk yıl önce taşındığım daire, emlakçının deyimiyle "ferah ve açık planlı"ydı. Gerçekte ise salon, yemek alanı ve çalışma köşesi tek bir 34 metrekarelik boşlukta birbirine karışıyordu. İlk haftalarda bunu avantaj sandım. Sonra evden çalışmaya başladım ve akşam yedide bilgisayarımı kapattığımda hâlâ "ofiste" hissettiğimi fark ettim. Duvar öremezdim; kiracıydım. İşte paravan meselesi tam da o noktada hayatıma girdi.

Önce sorunu doğru tanımlayın

Paravan almadan önce kendime şu soruyu sormam gerekiyormuş, ama sormadım ve ilk denememde para kaybettim: Ben tam olarak neyi bölmek istiyorum? Görüntüyü mü, sesi mi, ışığı mı, yoksa sadece zihinsel olarak "burası ayrı bir yer" hissini mi?

Çünkü bunların hepsi farklı çözüm istiyor. Ses yalıtımı istiyorsanız paravan zaten yanlış araç; hiçbir katlanır panel komşunuzun televizyonunu susturmaz. Ama gözünüzün dağınık çalışma masasına takılmasını engellemek istiyorsanız, 170 cm'lik ince bir ahşap panel bile şaşırtıcı derecede etkili oluyor. Benim asıl derdim ikincisiydi ve bunu anlamam iki ay sürdü.

İkinci soru: bölme kalıcı mı olacak, yoksa duruma göre mi? Misafir geldiğinde açılıp normalde katlanan bir şey mi arıyorsunuz? Bende cevap "duruma göre"ydi, bu da ağır ve sabit çözümleri baştan eledi.

Seçenekleri yan yana koydum

Üç ay boyunca mobilyacı gezdim, ikinci el ilanlarına baktım, bir tanesini de kendim yapmayı denedim. Topladığım deneyimi tabloya döktüm:

Tabloda görünmeyen ama pratikte belirleyici olan birkaç şeyi de yazayım. Ahşap katlanır paravanlar gerçekten güzel duruyor, ancak dar bir salonda tek başına durduğunda devrilme riski var; benim aldığım ilk model, kediyi saymazsak bile kapı esintisiyle iki kez düştü. Ayakları geniş tabanlı olanları tercih edin ya da altına kaymaz keçe yapıştırın.

Kafes desenli paneller ışığı öldürmediği için küçük mekânlarda kurtarıcı. Küçük dairelerde alan kazanma üzerine yazdıklarımda da hep aynı prensibe geliyorum: bir bölme, ışığı kesiyorsa mekânı büyütmez, iki tane küçük ve karanlık oda üretir.

Malzeme, yükseklik ve renk kararı

Yükseklikte benim bulduğum tatlı nokta 160-180 cm. 140 cm'nin altı ayakta duran birini gizlemez, oturunca işe yarar sadece. 200 cm ve üstü ise tavanı bastırıyor, özellikle 250 cm tavanlı standart dairelerde odayı hapishane gibi gösteriyor.

Renkte ise ilk hatam şuydu: paravanı bir "mobilya" gibi düşünüp koyu ceviz tonu seçtim. Salonun açık gri duvarları arasında kocaman kahverengi bir tahta parçası gibi durdu. İkinci denemede duvar rengine yakın, yarım ton koyu bir kırık beyaz seçtim ve paravan mekânın parçası oldu. Mobilyada stil uyumu için geçerli olan kural burada da işliyor: bölme elemanı dikkat çekmeye çalıştığı anda alanı daraltıyor.

Kendim yaptığım kumaş kaplı paravan

Sonunda üçüncü çözümde karar kıldım ve kendim yaptım. Anlatayım:

1. Üç adet 45x170 cm çam çerçeve hazırladım. 4x4'lük latalar, gönye kesim, köşelere L demir.
2. Çerçevelerin bir yüzüne keten görünümlü, sıkı dokulu bir kumaşı zımba tabancasıyla gerdim. Kumaşı gererken ortadan başlayıp kenarlara doğru ilerlemek kırışıklığı önlüyor.
3. Kanatları çift yönlü menteşeyle birleştirdim; böylece hem zikzak hem düz konumda durabiliyor.
4. Alt kenarlara 8 cm genişliğinde ahşap taban blokları ekledim. Devrilme sorunu tamamen bitti.

Toplam maliyet, hazır aldığım ilk paravanın yarısından azdı ve kumaşı istediğim zaman söküp değiştirebiliyorum. Dokulu kumaşların mekâna kattığı yumuşaklığı zaten seviyorum; sert bir ahşap panelin aksine bu paravan sesi de az da olsa yutuyor.

Benim önerim

Kendi başınıza uygulayacaksanız oda bölme paravanı seçimi konusunda sıralamam şöyle:

• İlk kez deniyorsanız: kumaş kaplı ahşap çerçeve. Ucuz, hafif, hatayı affediyor.
• Işık az giriyorsa: kafes veya dikey lataların arası boşluklu panel.
• Kalıcı bir ay